2005.Ο Τελευταιος μοναχος του Λο.
Αυτή είναι η φωτό που έχω στο header.Tην έχω πειράξει λίγο στο Snapseed για να μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση.Αυτός αριστερά είμαι εγώ.Ο μοναχός δεξιά,είναι ο τελευταίος μοναχός του Lo που συναντήσαμε στο Charang του βόρειου Νεπάλ.Φτάσαμε εκεί μετά από μια μικρή οδύσσεια.
Πήραμε 3 αεροπλάνα.Μετά περπατάγαμε για 20 εξαντλητικές μέρες στα Ιμαλάια σε υψόμετρο 4000μ.Ψάχναμε για μια "αυθεντική βουδιστική εμπειρία" και ο ταξιδιωτικός πράκτορας στην Κατμαντού μας είχε πει ότι αυτό που ψάχναμε μπορούσαμε να το βρούμε μόνο στη Λο Μαν Τανγκ.Στην πρωτεύουσα του (απαγορευμένου μέχρι το 93) βουδιστικού βασιλείου του Λο στα βόρεια σύνορα του Νεπάλ με το Θιβέτ.
Όταν φτάσαμε στην περιοχή ανακαλύψαμε με απογοήτευση ότι δεν υπήρχε ούτε ένας λάμα.Είχαν όλοι εγκαταλείψει τα μοναστήρια τους για χαμηλότερα υψόμετρα γιατί ο χειμώνας ερχόταν βαρύς.
Αρχίσαμε να θυμώνουμε με τον πράκτορα.Μπορεί τα μάτια μας να είχαν χορτάσει από υπέροχες εικόνες αλλά αυτό που ψάχναμε δεν το είχαμε βρει.
Κάποια στιγμή φτάσαμε στο μοναστήρι του Charang.Εκεί μας είπαν ότι ναι,υπήρχε ένας τελευταίος μοναχός που δεν είχε φύγει.Χαρήκαμε.Είχαμε ταξιδέψει στην άκρη του κόσμου και επιτέλους το ταξίδι μας θα δικαιωνόταν.Ζητήσαμε να δούμε την αγιότητά του.Καθίσαμε με δέος δίπλα του.Δεν είχαν περάσει ούτε τρία λεπτά και κοιταζόμασταν με την Έφη απορημένοι.Ο λάμα δεν ήταν καθόλου αυτό που περιμέναμε.Ο άνθρωπος φαινόταν ότι είχε κάποια διανοητική υστέρηση.Όπως μας είπαν αργότερα,οι μοναχοί τον είχαν αφήσει εκεί για να κρατάει τα καντήλια του μοναστηριού αναμένα.
Γίναμε έξαλλοι με τον πράκτορα.Μας είχε εξαπατήσει.
Και τότε,
σε μια στιγμή,
σαν φλας,
μέσα μας αναβόσβυσε
η υπόσχεση που είχε δώσει
για μια "αυθεντική βουδιστική εμπειρία"
και χαμογελάσαμε
γιατί κατά κάποιο τρόπο,
την είχε τελικά κρατήσει.
Ψηλά σε κάποια γειτονική κορυφή,ένας παχουλός Βούδας έσκασε στα γέλια.
Ο τελευταίος μοναχός του Λο μας υποδέχεται στο μοναστήρι του Charang στο Upper Mustang του Νεπάλ.




